Stockholm verlaten, ik ben er klaar voor mijn fiets niet. Na nog geen halve kilometer breekt men voordrager waardoor er continu een stuk metaal in men spaken ratelt, niet het ideale. Tourné, en opzoek naar een nieuwe voordrager, want in dit alluminium geval geloof ik niet meer. Dit neemt een ganse dag inbeslag, nu heb ik ook eens alle fietsemakers en winkels van Stockholm gezien. Valse start, Niklas mag ik nog eens aankloppen morgen vertrek ik voor echt.
De eerste 5 minuten doet alles pijn, ik moet me terug in deze fietshouding krijgen. Ik voel m'n benen weer. Ik ben onderweg naar Arvid's vader. Zweden is ideaal om te fietsen -toen was er nog niet dat gebergte- tot buiten Stockholm heb je nog overal fietsaanwijzingen, fietspaden of niet te veel auto's op de weg. De hoofdwegen zijn asfalt, enkele zijstraten en je zit op het grind maar nog steeds goed berijdbare wegen. Wel geen straatnamen meer... wat het natuurlijk gemakkelijk maakt om een adres te vinden! De huisjes zijn uitgestrooid over het glooiend landschap. Ik wil een man aanspreken om de weg te vragen en nog voor ik er een woord kon uitbrengen wees hij me al de weg naar Torbjörn's plaats. Gek gevoel, heerlijk. Niemand thuis... na 10minuutjes krijg ik al telefoon "o, je bent aangekomen, wij zijn binnen een kwartiertje thuis" Heerlijk om zo ergens ontvangen te worden! Weer zo'n idylisch plekje waar je uit jezelf nooit zal geraken, het lijkt alsof we elkaar al jaren kennen. Jammer dat ik hier maar 1 nacht en een middag ben gebleven. Maar ik was onderweg naar een festival in Göteborg, waardoor ik km's en dagen aan elkaar rijgde om daar op tijd tegeraken.
Zweden is echt de max heerlijk mooi, misschien komt dit ook door toen het goede weer. Tegen s'avonds geen auto's maar klein asfalt weggetje en omringd door de meest pracht-plaatsen waar zich nu toch een Eland tevoorschijn mag toveren. Mijn ogen en oren wijd opengehouden tijdens een ondergaande zon. En alle Elanden vervloekt, rara waar is wally, ik zie hem niet. -een paar foto's genomen in de hoop dat iemand anders ze wel ziet.- Vreemd maar de laatste kilometers van een dag zijn meestal de mooiste en makkelijkste. Men tent opgezet bij het eerst tegengekomen huisje, veel keuze heb je hier niet meer. En zij laten me men gang gaan.
's Ochtends bij het open van men tent en nog even snoezen, hoor ik een Goodmorning van voorbijrijdende fietsers. Een koppeltje dat ik gisteren op de veerboot was tegen gekomen. Tiens, ik dacht dat zij sneller waren, tzal men ritme zijn van pas iets voor de middag op de fiets, maar dan wel tot s'avonds doorrijden.
Men tekort aan Groen heb ik na 3 jaar Brussel en zo'n 22 jaar België terug oppeil gebracht. Nog steeds geen sprake van een overdosis.

...
vervolg en einde komt eraan!