Olsztyn- Suwalki

Morgen men laatste dag in Polen. We zitten dicht aan de grens en zijn blij dat we de Poolse wegen overleeft hebben. Poolse wegen zijn: In een dorp is er 1 hoofdweg meestal asfaltweg, dus niet moeilijk om je weg in kwijt te geraken. Soms de verbinding tussen 2 dorpen aardeweg-zandweg, iets waar men fiets niet zot van is. Ik even min. En dorpen liggen niet 2km vanelkaar maar tussen de 6 en 15km. Dus het makkelijkste is om de grote weg te gebruiken. Op de grote weg zijn meer auto's geen fietspaden en een combinatie van vele kruisjes met bloemen errond. Het houd je met je gedachten bij de weg. Polen was geen enkele dag zonder bewolking. 

In Olsztyn zalig terecht gekomen bij een jong koppel. Met de omschrijving "He is also a biker!" Tja wat kan je dan verwachten...? Zijn eerste vraag "You like strawberry's" Nee, dus een super koppel en ze zijn enorm actief in -in mijn ogen- positieve projecten. Zoals het promoten en de rechten van de fiets! De jongen leidt me rond in Olsztyn. Klein stadje maar enorm actief.
http://biblioteka.warmia.net
http://rowery.olsztyn.pl

Pas hier herbesef ik dat ik ook een fietser ben, en waarom ik dit doe. Dat deze fiets niet enkel staat als een vervoermiddel maar eerder een symbool is naar een Back to a easy tempo of Live. Mens en Milieuvriendelijk maar verdorie nog steeds zo kwetsbaar. Moesten er nu iets minder /gehaaste/ auto's zijn...

Van Olsztyn rij ik door naar Orzyny, op een rustig tempo, nog steeds last van de linkerknie. Waar ik een mini camping tegenkomen en 2 duitsers op leeftijd (zij doen een tochtje Masuren) ach vriendelijk je legt voor de zoveelste keer uit wat je aan het doen bent... We gaan samen een pintje drinken. Totdat de regen begint te vallen en ik besef dat men bagage daar nog ergens op het gras lag te zonnebaden. Ik loop terug naar de camping waar de eigenaar me opwacht om te zeggen dat ik niet in de tent hoef te slapen, en hij wijst me naar een oude schuur. Ik pak alles bij elkaar en kom terecht in een bemeubelde warme schuur. Heerlijk, een bed. Komt ooit nog eens een foto van. Maar ik bevond me precies in eenof andere scenografie. Zalig gevoel en de ochtend erop om 7.00u ontbijt bij de duitsers. Het weer was niet echt motiverend. Ik zeg foert en kruip erna terug in dat overheerlijke bed.
In Ełk via CS onderdak gevonden in een warme familie waar de wodka die avond centraal stond. In de ochtend reuze ontbijt + lunchpakket. De vader was bezorgt waar ik die avond zou slapen en regelt me een slaapplaats bij een vriend in Suwalki. Hier ben ik dus nu. Maar het is een vreemd gevoel, voor hen is dit nieuw dat er een gast komt slapen, en je ziet dat ze zo hard hun best doen. Er stond een gedekte tafel te wachten waar meer dan 8 man van zou kunnen eten. Enkel alleen voor mij. Dit is teveel voor mij, al die Gastvrijheid, dit wil ik helemaal niet verwachten.
Morgen opweg naar Litouwen.